నిజంగా ఎవరూ , ఎవరికీ కారు . మనిషికీ మనిషికీ మధ్య గోడలు లేచి వున్నాయి .
అవతల్నించి మనం మాట్లాడే మాటలు వింటారు . మన చేష్టల్ని చూస్తారు .
" ఆ మాటలు మాట్లాడిని వ్యక్తి ఆ సమయంలో అట్లాగే చేస్తాడు " అని సంఘం నిర్ణయించుకొని వాడ్ని తక్కెట్లో తూచి బరువు కట్టేసి వాడితో నిమిత్తం వదులుకుంటుంది .
నూటికి తొంభై తొమ్మిది మార్లు , వాళ్ళు అనుకున్నట్లుగానే ఆ మనిషి ప్రవర్తిస్తూ ఉంటాడు . సంఘం కట్టిన విలువ సరైనదని రుజువైపోతుంది . అందుకనే తన నియమాల్ని అందరూ పాటించేటట్లు చేసుకొనే బలం సంఘానికి ఉంది . అందుకే సంఘం అంటే కొంత మందికి అంత భయం .
మనిషికీ మనిషికీ మధ్యలోనే కాదు గొడవలుండటం , ప్రతి మనిషి లోనూ ఒక తెర వుంటుంది . అ తెర వూడిపోకుండా " సంఘం " కాపలా కాస్తుంది ..
పగటి పూట , మామూలు సమయాలలో విస్త్రీ మడతలా ఆ తెర బాగానే వుంటుంది . కానీ రాత్రిఎప్పుడో , చీకట్లు అనంతాన్ని పెల్లగించుకొని ఆత్మని ఆవరించుకొన్నప్పుడో , ఎప్పుడో , ఎందుకో , ఆ తెర వూడిపోతుంది .
పిచ్చాస్పత్రులలో ఉన్న వాళ్ళందరూ, ఈ "తెరలు " వూడి పోయిన వాళ్ళూను , కొంచం చిరిగిపోయిన వాళ్ళూనూ .
ఇతరుల మనస్తత్వాలను తెలుసుకోడంలో మనం చూపించే శ్రద్ధ , వోర్పు , తెలివి , మనల్ని మనం తెలుసుకోవడంలో ఉపయోగిస్తే యెంత బాగుండును , లేక ఏదో శక్తిని సంపాదించుకోవటం కోసం, వున్న నాలుగు శక్తుల్నీ దుర్విని యోగం చేసి , చంపుకొనేటట్లు , సంఘం తర్ఫీదు చేస్తుంది ..
NRB
No comments:
Post a Comment